sakinim

Büyüyor insan istemese de.

Zaman önce düşündüğü 5 yıl sonralar yaşanıyor takvimde.

İstekler hala uzak, elde ettikleriyse hala yetersiz.

Büyüyor insan istemese de!..

Hayatla öyle bir yarış halindeyiz ki onun mu benden, benim ondan daha çok şey beklediğim konusunda hala mutabakata varamadık maalesef.

Bir curcuna içinde yaşayıp gidiyoruz kah hayat gülüyor kah ben.

Bazen onun dediği oluyor bazen benim.

Bazen bana öyle bir günümü gösteriyor ki pısıp kalıyorum belki de bir kedi gibi, “hayatla yarış olmaz kendine gel” deyip iç sesim, hissizleşiyorum.

Ama bazen öyle bir canına okuyorum ki kendime geliyorum.

Sanırım yaşam dediğimiz süreç de bundan ibaret: Kah o bana gösterecek günümü kah ben ona…

Ya da yakın zamanda aynı tarafta olacağız.((ki bana göre en yakın ihtimal budur.))

Ne olduğu nasıl olacağı konusunda şu an net bir fikrim yok. Zaten bilgim olmadan fikrim olmasın tabiriyle yolumu bekliyorum.

Beklemek, beklemeyi bilmek sahip olunacak en güzel şeylerden biridir düşüncesiyle zamanın akışına bırakıyorum.

Zaten yaşam; hayat, kişi ve zaman üçleminde dönmüyor mu?

                                                                            Sakinim demiş miydim?..

Uzun zaman sonra çok istediğim şeyi yaptım, sonunda buradayım, sakinimm….